کودکان بد اخلاق !

وقتی عرصه بر پدر و مادر بخصوص مادران به علت اینکه درکنار فرزندان خود بیشتر هستند.بر اثر اختلالات خلقی کودکشان، تنگ می شود، آن وقت است که ناآگاهانه رفتارها و اقداماتی انجام می دهند. که بیشتر به این مسأله دامن می زند. مطلب زیر می تواند به مادران جوانی که با این مشکل روبرو هستند. کمک کند که با این مشکل به نحوی درست کنار آیند.            

۱) دست از سرزنش کردن خود بردارید و اقدامی عملی انجام دهید :اگر خود را به دلیل مشکل خلقی فرزندتان سرزنش کنید کاری مخرب انجام می دهید، با این کار وقت و نیرویی که می توانید برای کمک به او صرف کنید هدر می رود. سرزنش کردن و احساس گناه ناشی از آن باعث می شود تا نسبت به شناخت منشأ مشکل فرزندتان ناآگاه بمانید، لذا تأکید می کنیم که اختلال خلقی او در نتیجه قصور و کوتاهی شما ایجاد نشده است، اما به عنوان واقعیتی که وجود دارد شما را به مبارزه می طلبد. پذیرش این اصل نه تنها در فرآیند تشخیص و درمان اختلال خلقی فرزندتان مؤثر است، بلکه در پرورش مهارت حل مسأله در زندگی روزمره شما نیزکمک کننده خواهد بود.

۲) واقع بین باشید:تعیین حدود انتظارات قابل قبول از کودک مبتلا به اختلال خلقی کار دشواری است و توصیه می شود که برای این منظور از درمانگر کمک بگیرید. با توجه به اینکه اختلال خلقی به طور طبیعی از نظر شدت در نوسان است تنظیم این انتظارات به گونه ای که نه خیلی زیاد و نه خیلی کم باشد مشکل خواهد بود.گرچه کودکان نیازمندند بدانند در هر لحظه به طور شفاف و ثابت چه انتظاراتی از آنها داریم با وجود این گاه لازم است که این انتظارات از پیش تعیین شده باشند. هنگام بروز یک حمله شدید خلقی، وقت مناسبی برای پافشاری بر انجام تمام وظایف روزمره فرزندتان نیست. با این حال همچنان که درمان پیش می رود و خلق او تثبیت می شود به تدریج می توان سطح انتظارات را بالا برد.

۳) قوانین خانواده را در حد اعتدال برقرار کنید:کودکان برای تنظیم رفتار خود نیازمند قوانین هستند، گرچه تعداد زیاد قوانین وضع شده ممکن است مشکل آفرین باشد تعداد کم آن نیز اشکالاتی به همراه دارد.وقتی در خانه قوانین بسیار زیادی حکمفرما باشد، کودکان به سرعت مأیوس و ناامید می شوند. آنها ممکن است که یا با پذیرش نقش قانون شکن، دست از هر گونه تلاشی برای رضایت والدین بکشند و یا به طور مداوم سعی در راضی نگاه داشتن والدین خود داشته باشند که این امر به ندرت می تواند موفقیت آمیز باشد. برعکس وقتی که قوانین محدود و مبهم باشد، اجرای آن غیرممکن و موجب می شود تا شاهد بروز رفتارهایی غیرقابل کنترل از جانب کودکان باشیم. اگرچه این موضوع در مورد همه کودکان صدق می کند، اما کودکی که یک مشکل زمینه ای دارد در اداره کردن موقعیت های ناکام کننده مشکل بیشتری خواهد داشت. قوانین در وهله اول باید بر حفظ امنیت جسمی و هیجانی همه اعضای خانواده تأکید داشته باشد و در مرحله بعد پیامدهای عدم رعایت قوانین نیز باید به صورت آشکار و ثابت برای همه مطرح شود.

۴) آسان بگیرید:اگر با فرزندتان بر سر قانون خاصی جر و بحث می کنید، از خود بپرسید که آیا این قانون را برای چه وضع کرده اید، آیا دلیل آن منطقی و موجه است و یا امری دل بخواهی و سلیقه ای است؟ از آنجایی که کودکان مبتلا به اختلال خلقی در حوزه های متعددی نیازمند مساعدت هستند، اگر تصمیم بگیرید به موقعیتهای زیادی بپردازید و در مورد تمام آنها قانون صادر کنید شما و (البته فرزندتان) احساس مغلوب شدن پیدا خواهید کرد. پس چه باید کرد؟ آسان بگیرید! فهرستی از قوانینی که انتظار دارید فرزندتان رعایت کند، بنویسید. آیا می توانید این فهرست را به چند قانون محدود و اساسی نظیر «با بدن و زبان خود به دیگران صدمه نزنیم» ساده کنید؟ شعار ما این است که «ساده بگیرید، ساده بگیرید، ساده بگیرید» بدین ترتیب شما برای رفتاری محکم و با ثبات آماده می شوید وفرزندتان نیز وقتی مغلوب پیچیدگی قوانین نشود آنها را بهتر رعایت خواهد کرد.

۵) انعطاف پذیر باشید:فرزندتان مبتلا به اختلالی است که نشانه های آن هر روز تغییر می کند و طبق تعریف، عملکرد او نیز طی زمان متفاوت خواهد بود. در نتیجه، مواقعی وجود خواهد داشت (به ویژه در ضمن حملات شدید اختلال خلق) که به ناچار قوانین باید به طور موقت کنار گذاشته شود. اگرچه برای والدین تعیین مدت زمانی که کودک برای تلویزیون، کامپیوتر و بازی های ویدیویی صرف می کند دارای اهمیت است با وجود این انعطاف پذیری در این زمینه، با توجه به دوره بیماری کودک کمک شایانی به وی خواهد کرد. برای یک نوجوان بشدت افسرده می توان تماشای یک فیلم سرگرم کننده را به عنوان بخشی از برنامه افزایش فعالیت های لذت بخش مجاز دانست و یا در مورد کودکی با مهارت های اجتماعی بسیار ضعیف ممکن است از یادگیری یک بازی ویدیویی خاص همچون راهی برای ایجاد علایق مشترک با همسالان سود ببرد. نکته کلیدی انعطاف پذیری است. آیا آنچه انجام می دهید برای فرزندتان مؤثر است؟ اگر چنین باشد عالی است. اگر چنین نیست یک قدم به عقب برگردید و دوباره موقعیت را ارزیابی کنید.

۶  ) موضوعاتی را که قصد دارید به خاطر آنها در برابر فرزندتان بایستید انتخاب کنید:والدین کودکان مبتلا به اختلال خلقی، وضعیت خود رابه نوعی مانند «زندگی در منطقه جنگی» و یا احساس مداوم «حرکت روی پوست تخم مرغ» توصیف می کنند. هر یک از این دو حالت تنش زا یعنی جنگ مداوم یا حرکت کند پاورچین اوضاعی ملال آور می باشند. برای به حداقل رساندن کشمکش و کاهش تنش کلی، ما شما را تشویق می کنیم تا موضوعات مهم منجر به درگیری میان خود و فرزندتان را تعیین کنید. به این ترتیب خانوده شما خواهد توانست در فاصله میان تعارض ها و کشمکش ها آرامش داشته باشد. برخی موضوعات ارزش جنگیدن ندارند. اگر شما به طور مداوم با فرزندتان در حال کشمکش هستید با خود فکر کنید که چرا چنین است؟ آیا می توانید از آن دست بردارید؟ اگر دلیل درست و مطمئنی برای آن وجود ندارد، می توانید انتخاب کنید که آیا بهتر است جر و بحث کنید و یا راه مصالحه را در پیش بگیرید. سازش و مصالحه پیوسته باید برای حفظ سلامت و امنیت جسمی و روانی افراد خانه باشد. از کشمکش در مورد غذا اجتناب کنید. هیچ کودکی در خانه ای که مواد غذایی در دسترس است نباید گرسنه بماند. با وجود این برخی ازکودکان مبتلا به اختلال خلقی از اختلالات خوردن نیز رنج می برند. اگر فرزندتان با مسائل مربوط به غذا یا وزن اشتغال فکری دارد، یا اگر دچار کاهش یا افزایش بیش از حد وزن می باشد از متخصص کودکان و گروه بهداشت روان مشورت بخواهید.

صحبت کردن با کودکان مبتلا به اختلال خلقی کار دشواری است. هنگامی که فرزندتان آشفته و ناراحت است شما ممکن است به طور طبیعی بخواهید او را آرام کنید و در مورد مشکلاتی که دارد به وی اطمینان خاطر دهید. احتمالاً شما به طور غریزی تلاش می کنید تا مشکل او را حل کنید. گرچه وجود این غرایز در والدین ارزش خاص خود را دارد اما می تواند موجب شود رابطه شما و فرزندتان در مسیر نادرست قرار گیرد. در اینجا برخی از قوانین برقراری ارتباط بهتر با فرزندان آورده شده است، رعایت این توصیه ها هم در رابطه با کودک مبتلا به اختلال خلقی و هم در ارتباط با دیگران نیز مفید هستند:

*  به احساسات و نگرانی های فرزندتان گوش دهید اما او را اصلاح نکنید.

* قبل از این که به فرزندتان توصیه بکنید از او بپرسید که آیا به راهنمایی احتیاج دارد؟

* با فرزندتان به طور مستقیم در مورد موضوعاتی که موجب نگرانی شما می شود صحبت کنید اما این موضوعات باید کاملاً مشخص باشند.

*قبل از این که موضوعات کوچک روی هم انباشته شود به آنها بپردازید.

*  بر نکات مثبت تأکید کنید.

*  بازخورد منفی را با صدایی آرام بیان کنید

  بیشتر به شیوه مثبت اظهارنظر کنید تا به صورت منفی.

* از بازی بیست سؤالی خودداری کنید

*هنگامی که به طور مداوم متوجه می شوید فرزندتان از انجام انتظارات شما ناتوان است این خواسته ها را کاهش دهید (شکست مداوم برای اعتماد به نفس هیچ انسانی خوب نیست).

* به تدریج انتظارات معقول خود را افزایش دهید و ارزیابی کنید که این خواسته های ابراز شده چگونه انجام می گیرد.

http://robabnaz.persianblog.ir



تاریخ : 8 تیر 93 | 19:00 | نویسنده : مرضیه لک | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.