روانشناسی  "دعا"

هرچند بشر با وجود پیشرفت‌های تکنولوژی و فن‌آوری، روز به روز از متافیزیک و نیروهای معنوی و الهی فاصله گرفته و به سوی امور مادی و دنیوی گام برمی‌دارد و از خدا و تعالیم الهی و آموزه‌های دینی دور می‌‌شود؛ ولی امروزه نهضت فراروانشناسی در غرب به وقوع پیوسته و با آزمایشاتی که در مورد دعا درمانی، اندیشه‌خوانی (تله‌پاتی)، نیروها و انرژی‌های بشری و... انجام داده‌اند، پرده از واقعیات غیر مادی و ظاهری برداشته و مهر صحّتی بر تعالیم الهی و آموزه‌های اسلامی، و نیروهای معنوی زده‌اند.

یکی از تحقیقات و کشفیات جدیدی که یک دانشمند ژاپنی، به نام دکتر ماسارو ایموتو، به‌وسیله فیزیک کوانتومی انجام داده است، دست‌آوردهای خارق‌العاده‌ای در مورد نیروهای فکر و اندیشه، الفاظ و کلمات، احساسات، دعا، و انواع صداها پیش روی ما گذاشته، که شعور ذاتی و هشیاری اشیای پیرامونمان را ثابت می‌کند.آقای ایموتو معتقد است که دعا بلافاصله بر روی مولکول‌های آب نیزاثر می‌گذارد. وی به این نتیجه رسیده است که دعا همه چیز را زیبا می‌کند و یکی از اینها آب است .


هوشمندی مولکولهای آب

  مولکولهای آب قبل از دعا             مولکولهای آب  بعد از دعا


طبق این کشفیات، نه‌تنها ما می‌توانیم خیلی از مشکلاتمان را از طریق این نیروها، به‌خصوص نیروهای معنوی و الهی، برطرف کنیم؛ بلکه می‌توانیم بر دیگران و محیط پیرامونمان اثر گذاشته و زندگیمان را بهتر و شیرین‌تر کنیم.


مکانیسم عمل دعا


شکی نیست که همة‌ امور در دست قدرت لایتناهی خداوند و مشیت اوست. و انسان با دعا و نیایش و تضرّع در درگاه الهی،‌ می‌تواند الطاف و رحمت خدا را به سوی خود جلب کند و از او امنیت و آسایش بطلبد؛ چرا که خود خدا می‌فرماید: «اُدعُونی أستَجِبْ لَکُم"؛ «مرا بخوانید تا (دعای) شما را بپذیرم


اصولاً‌ ارتباط معنوی با خداوند،‌ برخود اثر گذاردن و خود را در مسیر فیض و رحمت واسعة الهی نهادن،‌ و اتصال به منبع هستی بخش و سرچشمة‌ امنیت و عظمت است. و در این موقع است که اگر بنده‌ای درخواستی از خدا داشته باشد،‌ آن را به اجابت می‌رساند. «و إذا سَألکَ عِبادی عَنِّی فإنّی قَریبٌ‌ اُجیبُ دَعوَةَ الدَّاعِ إذا دَعانِ»

این ایمان به خدا و یاد اوست که دل ها را آرام می‌کند،‌ و امنیت و آرامش را به ارمغان می‌آورد. «ألا بِذکرِ اللهِ تَطمَئِنُّ القُلُوبُ» دل انسان مؤمن تنها با یاد خدا مطمئن و استوار است،‌ و آرامش روحی ـ روانی دارد؛ چون به قدرت و عظمت الهی متکی است و انوار الهی در درونش رسوخ کرده است. مؤمن حقیقی از هیچ چیزی در این دنیا نمی‌هراسد؛ چون می‌داند تا خدا نخواهد هیچ شری و آزاری به او نمی‌رسد. ویلیام جیمز فیلسوف و روان‌شناس امریکایی می‌گوید: «میان ما و خداوند رابطه‌ای ناگسستنی وجود دارد، اگر ما خود را تحت اشراف خداوند متعال درآوریم و تسلیم او شویم،‌ تمام آمال و آرزوهایمان متحقق خواهد شد

اما در مورد مکانیسم عمل دعا و نیایش می‌توان گفت که اصولاً رابطة میان انسان و خدا به او آن چنان نیروی معنوی می‌بخشد که مایة تجدید امید،‌ تقویت اراده و آزاد شدن توانایی‌های عظیم وی می‌شود. دعا و نیایش تأثیر بسزایی در نفس انسان دارد و اعتماد به نفس و قدرت او را افزایش می‌دهد؛‌ و با دفع اضطراب و نگرانی از دل او،‌ احساس امنیت و آرامش را در درونش حاکم می‌سازد. مؤمن هنگام ذکر خدا احساس می‌کند که به خدا نزدیک است، و روح امید در کالبدش دمیده شده است؛ و احساس می‌کند به پناهگاه مطمئن و باقدرتی متکی است؛‌ و همین احساس اعتماد به نفس، امنیت،‌ آرامش, نشاط و توانمندی را در درون او مستقر می‌سازد. «آنها که ایمان آوردند،‌ و ایمان خود را با شرک و ستم نیالودند، ایمنی تنها از آن آنهاست؛ و آنها هدایت یافتگانند


الکسیس کارل فیزیولوژیست مشهور در این باره می‌گوید: «دعا و نماز قوی‌ترین نیرویی است که انسان‌ها می‌توانند ایجاد کنند؛‌ نیرویی است که چون قوة‌ جاذبة‌ زمین،‌ وجود حقیقی دارد. از راه دعا، بشر می‌کوشد نیروی محدود خود را با متوسّل شدن به منبع نامحدودی چون خدا افزایش دهد. هنگام دعا،‌ خود را به قوّة محرکة پایان ناپذیری که تمام کائنات را به هم پیوسته است،‌ متصل می‌کنیم و از او قدرت می گیریم. آثار دعا و نیایش در فعالیت‌های مغزی انسان یک نوع شکفتگی و انبساط باطنی و گاه قهرمانی و دلاوری را تحریک می‌کند


دیل کارنگی،‌ روانشناس می‌نویسد: «هنگامی که کارهای سنگین قوای ما را از بین می‌برد و اندوه هر نوع اراده‌ای را از ما سلب می‌کند، و بیشتر اوقات که درهای امید به روی ما بسته می‌شود، به سوی خدا روی می‌آوریم؛ ولی اصلاً چرا بگذاریم روح یأس و ناامیدی بر ما چیده شود؟ چرا همه روزه، به وسیلة خواندن نماز و دعا و به جا آوردن حمد و ثنای خداوند،‌ قوای خود را تجدید نکنیم؟»
در واقع احساس امنیت و اعتماد به نفس،‌ نیروی خارق العاده‌ای را در اختیار انسان می‌گذارد که بر هر چیزی غلبه کند، و در امنیت جسمانی نیز به سر ‌برد. توجه و تمرکز قوای دماغی و نیروهای روانی، با ارتباط و اتصال به منبع هستی بخش الهی و قویترین نیروی حقیقی،‌ قدرت فوق‌العاده‌ای می‌گیرد و در روح و جسم آدمی اثر می‌گذارد. ویلیام جیمز می‌گوید: «دعا و نماز و یا به عبارت دیگر، اتصال با روح عالم خلقت و یا جان جانان، کاری است با اثر و نتیجه؛ نتیجة آن عبارت است از: ایجاد یک جریان قدرت و نیرویی که به طور محسوس،‌ دارای آثار مادی و معنوی می‌باشد

امروزه این امر ثابت شده است که جسم و روح انسان در ارتباط تنگاتنگ با یکدیگرند،‌ به گونه‌ای که با تقویت نیروهای درونی و روانی،‌ قدرت نیروهای جسمانی نیز افزایش می‌یابد؛ و حتی با نیروهای معنوی و روانی می‌توان در تک‌ تک اعضا و بافت های بدن تغییراتی ایجاد کرد و انرژی آنها را آزاد ساخت. کارل می‌گوید: «بعضی فعالیت‌های معنوی می‌تواند با تغییرات تشریحی و عملی بافت‌ها و اعضا تؤأم گردد. این کیفیات عضوی، در موارد مختلفی دیده می‌شود که ما بین آنها باید حالت «نیایش» را نام برد

http://rasekhoon.net

http://sarajahani.blogfa.com



تاریخ : 7 آذر 93 | 11:20 | نویسنده : مرضیه لک | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.